اول از همه یه خسته نباشید من بگم به استاد محترم و همکلاسی های عزیز که در کنار کلاس درس که همیشه اسمش خستگی و یک نواختی رو دنبال خودش داره روشی رو پیش گرفتن که حتی طی شدن زمان در کلاس احساس نمی شه.

من این گل ها رو من تقدیم می کنم به جناب دکتر فاضلی و دیگر همکلاسی ها و مسئول عزیز خانم نظریان که همواره راهنما ی من در مسائل درسی در کلاس بودند. و استاد عزیز که پیشنهادکلاس مجازی را دادند که فکر میکنم  جذاب ترین ایده بود . 

کلاس انسان شناسی تنها کلاسی بود که من ازش هیچ وقت خسته نشدم چون هیچ کلاسی با این روش وجود نداشت . آزادی بیان و انتقاد وجود داشت و هیچ دلخوری یا مسئله ای هم پیش نمی آمد .

تدریس های هر هفته ی ما هم که موضوعات متنوعی بود که دوستان از نظر من کاملا خوب ارائه می دادند و دور از انصاف نباشه که بیشتر این بچه ها دفعه ی اولی بود که با چنین شیوه ی تدریسی آشنا می شدند .

 برای من دیدن فرهنگ های دیگر نه به این معنا که این گروه مورد بررسی بربراند و جدا از تعصب که فکر می کنم لازمه ی این رشته باشد زیبا بود چون فرهنگ ها دارای ذوق ها ی خاصی بودند. من در کلاس عشایر با توضیح استاد و ارائه کننده های عزیز برام ملموس و جذاب و قابل حس کردن بود .

این کلاس باعث شده که من برنامه ریزی های انجام بدم و برای تحصیل در مقطع بعدی انسان شناسی فرهنگی رو انتخاب کنم .

جمله ی استاد که روز اول فرمودند اصلا به فکر امتحان نباشید استرس اولیه رو از بین برد و کمک کرد که دوستان راحت تر به فکر ارائه و کار کلاسی خود باشند. کاش میشد از همه ی کلاس ها درسی آموخت نه فقط نمره ای گرفت و انگیزه از حضور در کلاس واقعه یادگیری باشد نه ترس از استاد و حضور غیاب .

کاملا من از کلا س جناب دکتر و روش ارائه ی ایشان راضی و امید وارم  تا زمانی که کلاس فقط اسمی ازش است و دانشجو هم ماکتی ازش دکتر چنین روشی را پیش گیرند تا لااقل در یک همچین کلاسی یا بیدار شوند یا چیزی یاد گیرند .

خسته نباشید

با تشکر دانشجوی حقیر شما شیوا ایمانی